Recensie

20 jun
We vroegen Thijs of het nieuwe album van SZA een beetje te luisteren is
Door: Thijs Van Ingen

Soms hoor je een album dat je zo goed vindt dat je mensen gaat appen en ze vriendelijk, doch dwingend verzoekt om het zo snel mogelijk te checken op Spotify. Het langverwachte debuutalbum van SZA, CTRL, is zo’n plaat. Ik was al een tijdje benieuwd of ze de verwachtingen kon waarmaken en ik vond het na de eerste keer luisteren meteen een muzikaal pareltje.

Als enige dame van Top Dawg Entertainment, waar o.a. ook ScHoolboy Q en Kendrick Lamar zitten, had ik het idee dat ze erg overtuigd was van haar eigen kwaliteiten.

Ook dacht ik dat SZA een vrij onschuldig meisje was nadat ik voor het eerst van haar hoorde op deze track met knuffelbeer D.R.A.M. Ik zat er naast, heel erg naast.

Al op openingstrack zingt ze over hoe ze graag een ‘Supermodel’ voor haar huidige lover wilt zijn, maar dat hij haar niet het vertrouwen geeft om echt tot dat ‘supermodel’ uit te groeien. Gedurende het album geeft haar oma haar wijze woorden om met zulke situaties te dealen.

Toch blijft ze ook haar onzekerheden houden zoals goed te horen is op de track ‘Drew Barrymore’, waarin ze de jongen die haar hart brak toch weer binnenlaat. Ze uit haar twijfels en vraagt zich af het wel warm genoeg is voor hem. En nee, dan heeft ze het niet over de temperatuur van haar slaapkamer….

Maar vergis je niet, SZA is ook het type dame dat komt halen bij de mannen wat ze wil halen. Halverwege het album, op ‘The Weekend’, zingt ze hoe ze een man wel ‘covered’ voor het aankomende weekend en dat hij daarna weer terug kan naar z’n andere chick op de doordeweekse dagen. Maar maakt dit SZA dan een side-chick? Als het aan haar ligt niet. Sterker nog, de desbetreffende jongen wordt de hele tijd heen en weer geslingerd tussen de vrouwen en zij spelen met hem, niet andersom. Travis Scott kwam daar eerder al op pijnlijke wijze achter…

Het is ook een thema dat telkens terugkomt, het leven van de sidechick en de bijkomende struggles. Of het nou gaat om de liefde, het maken van de juiste keuzes of iets simpels als je werkrooster.

Eén van de meest nice tracks op het album is ‘Pretty Little Birds’ met label genoot en lover(?) Isaiah Rashad. Geen idee wat zijn status is eigenlijk. Geen idee of hij het zelf wel weet… Ik zou gaan twijfelen als ik hem was na het luisteren van deze plaat. Muzikaal gezien is het in ieder geval wel een heel fijn stel en zingen/rappen ze over hoe ze als vrije vogels af en toe tegen het raam klappen, maar daarna altijd weer de vlucht naar de horizon weten te vinden.

En of SZA uiteindelijk dat ‘Supermodel’ is? Ach, dat is helemaal niet interessant. SZA heeft een scherp randje, iets ondefinieerbaars, iets dat haar (en dus ook dit album) veel interessanter maakt dan menig supermodel.

Laat een reactie achter 0 comments

Got Something To Say:

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Website made in Amsterdam by Causeffect