Recensie

5 jul
DJ Benaiah heeft een review van 4:44 voor ons geschreven
Door: Ben Haverkort

Toen hij 15 juni zijn telefoon oppakte en een reeks artiesten bedankte als zijn inpiraties wisten we het al. JAY-Z GAAT EEN NIEUW ALBUM UITBRENGEN. Zou dit de reactie zijn op Lemonade? Immers moest hij zich wel verantwoorden… toch? Twee weken en veel twitter complottheorieën later, kregen we het antwoord: 4:44.

Dit is niet zomaar een Jay-Z album. Na een four-count start, horen we de eerste woorden van zijn dertiende solo album. Kill Jay Z. Gelijk maakt hij duidelijk aan zichzelf (en aan ons) dat dit een heel eerlijk samenstelling gaat zijn, en dat hij de waarheid aan de jeugd en zijn fans is verschuldigd. Hij confronteert zichzelf met zijn ontrouw en roept Kanye uit voor hun zijn gedrag en (gebrek aan) loyaliteit, nadat hij zoveel had geïnvesteerd in zijn carriére. Allemaal op een No I.D. beat en een Alan Parsons sample, nemen we afscheid van de artiestennaam Jay-Z en verwelkomen wij een emotionele, sympathieke Shawn Carter.

Dit is de eerste keer dat Jay-Z met maar één producer heeft gewerkt voor een album, en dan ook niet de meest van zichzelf sprekende. No I.D. staat bekend om trap z’n hits en houdt zich nu vooral bezig met projecten van Vic Mensa en Vince Staples. Alle nummers bevatten creatieve en nogal bekende samples van o.a. Sister Nancy op Bam, The Fugees op Moonlight, en Stevie Wonder op Smile. Voor het tweede nummer gebruikt No I.D. een Nina Simone sample op The Story of OJ en krijgen we Mr. Carter’s kijk op de raciale kloof. Hij roept voor eenheid en zet nadruk op financiële zekerheid voor hem en zijn kinderen, en de zwarte gemeenschap in Amerika. Hij richt op hoe veel afro-amerikanen (waaronder vooral de artiesten) veel geld verdienen en het gelijk verspillen in plaats van inversteren: Y’all on the ‘gram holdin’ money to your ear / There’s a disconnect, we don’t call that money over here. Als er iemand een voorbeeld mag zijn, is het de ex-drug dealer van Brooklyn wel. De clip van The Story of OJ is tegelijkertijd uitgebracht met het album, en gebruikt racistische animaties uit de jaren ’30 tot 1950, om het nummer visueel te representeren.

De grootste verassing van het album is de aankondiging van zijn moeder in Smile. Daarin legt hij uit hoe Gloria Carter uit de kast is gekomen naar haar zoon en hoe blij en trots hij is op haar. Ze kondigt het nummer af “Life is short and it’s time to be free / love who you love, because life isn’t guaranteed”. Drie samples verder krijgen we een groovy track met Frank Ocean; een heerlijke verfrissing waar Jay alsnog vraagt dat we scherp blijven over onze omgeving.

En dan de titel track. Hij vertelde in een interview dat hij ’s morgens wakker werd om 4:44 en het nummer schreef. Wat we te horen krijgen is een rauwe openbaring van zijn tekortkoming als man voor Beyoncé. Hij verwijt haar miskramen aan zijn emotionele afwezigheid en beschuldigt maakt zich druk om de schaamte die hij voelt voor als zijn kinderen er uiteindelijk achter zullen komen dat hij vreemd is gegaan. Dit nummer, de crux van het album, toont aan dat liefde om eerlijkheid draait.

Op Family Feud schiet 1 woord in me op: DRUMS! Nu dat Shawn Carter het centrale bespreekpunt heeft besproken, wordt hij verenigt met Bey and krijgen we een nummer die zeker veel nekpijn gaat verzorgen. Hij verzamelt en toont zijn gedachtes rondom spiritualiteit en verdeeldheid in de hip hop gemeenschap. Bam is de perfecte opvolger waar Damian Marley en Jay-Z verbaal op jammen.

In de laatste drie nummers vertelt hij o.a. hoe de jongen die opgegroeid was in in de Marcy Houses in Brooklyn zonder vader, nu de man is die zijn kinderen een beter leven zal verzorgen. In Legacy vraagt Blu-Ivy “Daddy, what’s a will” en legt hij weer de nadruk op black excellence en zijn drang om van iets kleins en breekbaar een nalatenschap van te maken. Hij vertelt de vrijheid die afro-amerikanen nodig hebben kan gevonden zijn door onafhankelijk te zijn van witte (financiële) instellingen. Daardoor kan de maatschappij vrijgelaten worden door middel van in elkaar te inversteren. Donny Hathaway’s stem klinkt melodious als hij zingt “Someday, someday, we’ll all be free”.

Jay’s laatste woorden zijn See how the universe works? / It takes all my hurt and help me find more of myself / It’s a gift and a curse. Zijn vermogen om ervaringen om te toveren in substantiële verhalen staat al jarenlang bekend als zijn sterkste kwaliteit (ehem weet je nog Meet the Parents?). No I.D. maakte de beat van 4:44 zodat Jay-Z eindelijk zijn kant van het verhaal kon vertellen. Althans hem zou maar één nummer genoeg moeten zijn, maar als de hustler die Jay-Z is, zette hij het om in een heel album. Volgens de producer zijn er nog drie nummers die uit gaan komen binnenkort en daar kijken we graag naar uit. Salut Shawn!

Laat een reactie achter 0 comments

Got Something To Say:

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Website made in Amsterdam by Causeffect